امکان‌سنجی تداوم انقلابی‌گری در سیاست خارجی جمهوری اسلامی در شرایط جهانی شدن

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشیار علوم سیاسی دانشگاه تهران

2 دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه تهران

چکیده

برقراری موازنه میان بهره‌برداری از امکانات جهانی شدن برای توسعه، در شرایطی که جهانی شدن پارادایم حاکم بر توسعه است ازیک‌سو و حفظ ساحت و مواضع انقلابی جمهوری اسلامی ایران در سیاست خارجی، از مشکلات عمده در تحقق توسعۀ کشور است. ازاین‌رو، یکی از سؤالات در این زمینه آن است که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران باید از چه الگویی پیروی کند که در عین حفظ هویت اسلامی و انقلابی جمهوری اسلامی، عامل و مسهلی برای بهره‌برداری از امکانات نظام‌ بین‌الملل برای توسعۀ‌ کشور باشد. کلید حل معمای دوگانۀ توسعه‌گرایی و انقلابیگری در سیاست خارجی، به میزان نقشی بستگی دارد که برای سیاست خارجی به‌طور اعم و فرصت‌های جهانی شدن به‌طور اخص در توسعه قائل می‌شویم. مقالۀ حاضر به شیوۀ توصیفی و تحلیلی انجام شده و هدف از آن، ارائۀ مدلی برای حل دوگانۀ انقلابیگری و توسعه‌گرایی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران است. نتایج حاصل از آن نشان داد که سیاست خارجی در ماتریس توسعۀ کشور، شرط لازم نیست، بلکه عمده راه‌حل برای توسعه، روی آوردن به درون، درون‌زایی و شکوفایی استعدادها و ظرفیت‌های داخلی است و در این میان، سیاست خارجی به عنوان کاتالیزور، باید دروازه امکانات خارجی برای تقویت رشد و توسعۀ ظرفیت‌های داخلی را فراخ‌تر کند. در این صورت، تداوم کنش‌های انقلابی در سیاست خارجی با موانع کمتری روبه‌رو خواهد بود.
 
 

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Assessing the Possibility of the Continuity of Being Revolutionary in the Foreign Policy of the Islamic Republic in the Conditions of Globalization

نویسندگان [English]

  • Mohammad jafar Javadi Arjmand 1
  • Mostafa Ghorbani 2
  • Mahdi Mahmoudi 2
1 Associate Professor of Political Science, University of Tehran
2 PhD Student in Political Science, University of Tehran
چکیده [English]

Creating balance between utilizing the facilities of globalization for development, in conditions that globalization is the dominant paradigm on development on one hand and maintaining the revolutionary position and stances of the Islamic Republic of Iran in foreign policy on the other, is one of the main difficulties in the realization of the development of the country. Therefore, one of the questions in this regard is: Which pattern must the foreign policy of the Islamic Republic of Iran follow in order to maintain the Islamic and revolutionary identity of the Islamic Republic and at the same time be a factor and facilitator for utilizing the facilities of the international system in developing the country? The key to solve the dual enigma of developmentalism and being revolutionary in foreign policy depends on the extent of the role which we consider for the foreign policy in general and the opportunities of globalization in particular in development. The present article uses descriptive and analytical method and aims at presenting a model for solving the duality of being revolutionary and developmentalism in the foreign policy of the Islamic Republic of Iran. The results indicated that foreign policy in the matrix of the development of the country is not the necessary condition, rather the main solution for development is inclining towards internal capabilities, endogeneity and trying to create and actualize internal talents and capacities and the foreign policy as a catalyst must widen the doors of foreign facilities for strengthening the growth and development of internal capacities. In this case, the continuity of revolutionary acts in the foreign policy will face fewer barriers.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Developmentalism
  • Being Revolutionary
  • Endogeneity
  • Outward-Looking and Globalization