قرآنکریم
آقاگلزاده، فردوس (1390)، تحلیل انتقادی کلام، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
ابنأثیر، ضیاءالدین (1959)، المثل السائر فی أدب الکاتب و الشاعر، القاهرة: نهضۀ مصر.
ابنکثیر، عمادالدین اسماعیل (1991)، البدایۀ و النهایة، بیروت: مکتبۀ المعارف.
ابنمحمد المنظری، سالم (2015)، الترابط النصّی فی الخطاب السیاسی (دراسۀ فی المعاهدات النبویة)، عمان: بیت الغشام للنشر و الترجمه.
ابنهشام، عبدالملک (1936)، السیرۀ النبویة، تحقیق مصطفی السقا و ابراهیم الأبیاری و عبدالحفیظ الشلبی، مصر: مطبعۀ مصطفی البابی الحلبی.
الأحمدی المیانجی، علی (1377)، مکاتیب الرسول، قم: دارالحدیث.
البغا، مصطفی و محیالدین مستو (2007)، الوافی فی شرح الأربعین النوویة، الطبعۀ الأولی، دمشق: دار الکلم الطیب.
البخاری، محمدبناسماعیل (1401)، صحیح بخاری، بیروت: دار الرائد العربی.
الحمیر، عبدالواسع (1991)، الخطاب و النص، المفهوم، العلاقة، السلطة، بیروت: مجد المؤسّسۀ الجامعیۀ للدراسات و النشر.
حمیدالله، محمد (1375)، نامهها و پیمانهای سیاسی حضرت محمد، ترجمۀ سیدمحمد حسینی، تهران: سروش.
الرافعی، مصطفی صادق (1990)، تاریخ آداب العرب، المحقِّق دکتر محمدسعید العریان، القاهرة: مطبعۀ الاستقامة، ط3.
رضایی، رؤیا و محمدأمیر مشهدی و عباس نیکبخت (1395)، «نقش پادگفتمانی استعارۀ زبانی در ترمیم فرایند ارتباطی در نامههای نیما یوشیج»، دوماهنامۀ جستارهای زبانی، س 7، ش 2.
الشریف، ریم (2012)، خصائص الاستراتیجیات الاعلامیّۀ سیمیولوجیّات الخطاب و بنیته الصورة، قاهرة: المکتب العربیّ للمعارف.
شلق، علی (1985)، العقل السیاسی فی الإسلام، بیروت: دار المهدی للطباعۀ و النشر.
شمسالدین، جلال (2012)، علم اللغۀ النفسی مناهجه و نظریاته و قضایاه، الإسکندریة: مؤسسۀ الثقافیۀ السجامیة.
الشَّهری، عبدالهادیّ بن ظافر (2004)، استراتیجیّات الخطاب مقاربَۀ لُغَویَّۀ تداوُلیَّةٌ، لیبیا: دار الکتب الجدیدة.
صولة، عبدالله (2011)، فی نظریۀ الحجاج دراسات و تطبیقات، تونس: الشرکۀ التونسیۀ للنشر.
الطبری، محمدبنجریر (447 ق)، تاریخ الأمم و الملوک (تاریخ الطبری)، اعتنی به أبوصهیب الکرمی، بیت الأفکار الدولیة.
طه، عبدالرحمان (1998)، اللسان و المیزان أو التکوثر العقلی، الطبعۀ الأولی، الرباط: المرکز الثقافی العربی.
بن عبد ربّه، احمد (1404)، عقد الفرید، بیروت: دار الکتب العلمیة.
عبد اللطیف، عماد (2020)، تحلیل الخطاب السیاسی، البلاغة، السلطة، المقاومَة، الطبعۀ الاولی، عمان: دار کنوز المعرفۀ للنشر و التوزیع.
عکاشه، محمود (2005)، تحلیل الافعال الانجازیَّۀ دراسۀ تطبیقیۀ فی ضوءِ نظریّۀ الاتصال، مصر: دار النشر للجامعات.
فرکلاف، نورمن (1389)، تحلیل انتقادی گفتمان، ترجمۀ فاطمه شایسته پیران، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، دفتر مطالعات و توسعۀ رسانه.
فوکو، میشل (1885)، الخطاب و ارادۀ المعرفة، تعریب احمد الطائی و عبدالسلام بن عبدالعالی، الدار البیضاء، دار النشر المغربیة.
ماکدونیل، دیان (2001)، مقدمۀ فی نظریات الخطاب، ترجمۀ عزالدین اسماعیل، مصر: المکتبۀ الأکادیمیة.
محمّد داود، محمّد (1399)، زبان و سیاست در جهان بعد از 11سبتامبر، ترجمۀ هوشنگ آقایی، مازندران: کوثر.
مجلسی، محمدباقر (1404)، بحارالانوار، بیروت: مؤسسۀ الوفاء.
المسّدی، عبدالسّلام (2008)، اللغۀ و السیاسةُ، منامه، الثقافات.
مشنتل، فاطمةالزهراء و خدیجه حساینیۀ (2020)، الخطاب السیاسی فی الجزائر خطابات القاید الصالح أنموذجا دراسۀ تداولیة، الجمهوریۀ الجزائریۀ الدیمقراطیۀ الشعبیة، جامعۀ العربی بن مهیدی.
هنداوی، خلیل (1974)، ایام العرب (یوم فتح مکه)، بیروت: دار العلم للملائین.
یورگنسون، م. و ل. فلیپس (1389)، نظریه و روش در تحلیل گفتمان، ترجمۀ جلیلی، تهران: نی.
یول، جرج (1373)، بررسی زبان (زبانشناسی همگانی)، ترجمۀ اسماعیل جاویدان، تهران: مرکز ترجمه و نشر کتاب.
