قرآن کریم.
نهجالبلاغه.
ابن بابویه، محمد بن على (1376). الأمالی (للصدوق). تهران، کتابچی.
ابنشعبه حرانی، حسن بن علی (1404 ق). تحف العقول، (علی اکبر غفاری، مصحح). قم، جامعه مدرسین.
ابنمنظور، محمدبن مکرم (1414 ق). لسانالعرب. بیروت، دارالفکر.
انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران، سخن.
آریانپورکاشانی، منوچهر (1383). فرهنگ بزرگ پیشرو. تهران، جهانرایانه.
آقابخشی، علیاکبر، افشاریراد، مینو (1389). فرهنگ علوم سیاسی. تهران، چاپار.
آمدی، عبدالواحدبنمحمد (1366). غررالحکم. (مصطفی درایتی، مصحح). قم، دفتر تبلیغات اسلامی.
برزگر، ابراهیم، لکزایی، صدیقه (1395). پیشرفت متعالی در جمهوری اسلامی بر مبنای حکمت و سیاست متعالیه. پژوهشنامه انقلاب اسلامی، 6 (21)، 87-106.
پایگاه حفظ و نشر آثار مقام معظم رهبری (مدظله)، https://farsi.khamenei.ir.
تودورا، مایکل (1378). توسعه اقتصادی در جهان سوم. (غلامعلی فرجادی، مترجم). بیجا، بازتابه.
تیجانی، عبدالقادر حامد (1389). مبانی اندیشه سیاسی در آیات مکی. (مهران اسماعیلی، سید مشتاق الحُلو، مترجم). قم، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی.
جابری، محمدعابد (1384). عقل سیاسی در اسلام. (مترجم: عبدالرضا سواری). تهران، گام نو.
جعفری، محمدتقی (1369). حکمت اصول سیاسی اسلام. تهران، بنیاد نهجالبلاغه.
الحلو، سید مشتاق (1379). توسعه سیاسی. بیجا، بینا.
خطیب، عبدالکریم (۱۴۲۴ ق). التفسیر القرآنی للقرآن. قاهره – مصر، دار الفکر العربی.
داد، سی، ایچ (1369). رشد سیاسی. (عزتالله فولادوندی، مترجم). تهران، نشر نو.
دوورژه، موریس (1391). بایستههای جامعهشناسی سیاسی (سید ابوالفضل قاضی شریعتپناه، مترجمان). تهران، میزان.
دهخدا، علیاکبر (1377). لغتنامه. تهران، دانشگاه تهران.
رستمنژاد، مهدی (1393). عوامل پیشرفت از منظر قرآن کریم، قرآن و علم، 8 (15). 43-66.
رضا، محمد رشید (1414 ق). تفسیر القرآن الحکیم (تفسیر المنار). بیروت، دار المعرفة.
سروش، عبدالکریم (۱۳۷۸). صراطهای مستقیم. تهران، مؤسسه فرهنگی صراط.
شاهبازپور، حسین، محمودی، مهدی، حاجیزاده، مرتضی (1398). الگوی پیشرفت سیاسی جامعه مبتنی بر نظام جامع آموزههای قرآن کریم. پژوهشهای سیاست اسلامی. 7 (15). 207-246.
شربتیان، محمدحسین (1388). تأملی بر ضرورت مبانی توسعه فرهنگی و اهمیت آن در جامعه ایران.
طباطبایی، محمدحسین (1352). المیزان فی تفسیر القرآن. بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.
طبرسی، فضل بن حسن (1408 ق). مجمعالبیان. (فضلالله یزدی طباطبایی و هاشم رسولی، مصحح). بیروت، دار المعرفة.
عالم، عبدالرحمن (1373). بنیادهای علم سیاست. تهران، نشر نی.
علوی مهر، حسین (1393). «انسان پیشرفته از منظر قرآن». قرآن و علم، 8 (15). 129-160.
فاکر میبدی، محمد (1393). «اهداف پیشرفت از نگاه قرآن»، قرآن و علم، 8 (15). 9-42.
فخر رازی، محمد بن عمر (1420 ق). التفسیر الکبیر (مفاتیح الغیب). بیروت – لبنان، دار إحیاء التراث العربی.
فضلالله، محمدحسین (1439 ق). تفسیر من وحی القرآن. بیروت، دار الملاک للطباعة و النشر و التوزیع.
فلاحتپیشه، حشمتالله، نورزی، مجتبی (1396). «مبانی انسانی پیشرفت سیاسی از دیدگاه اسلام». پژوهشهای راهبردی سیاست، 6 (23). 59-83.
قرشی، علیاکبر (1386). قاموس قرآن. تهران، دارالکتب الاسلامیه.
قطب، سید (1425 ق). فی ظلال القرآن. بیروت، دار الشروق.
گلابی، سیاوش (1368). فرایند توسعه نظام آموزشی در جامعه ایران، تهران، میترا.
لیثى واسطى، على بن محمد (1376). عیون الحکم و المواعظ (للیثی)، قم.
مجلسی، محمدباقر (1403 ق)، بحارالأنوارالجامعة لدُررأخبارالأئمة الأطهار. بیروت، دار احیاءالتراث العربی.
مصباح یزدی، محمدتقی (1388). پرسشها و پاسخها. قم، مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی.
مصطفوی، حسن (۱۳۶۰). التحقیـق فی کلمات القرآن الکریم. تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
مطهری، مرتضی (1380). انسان کامل. قم، صدرا.
مطهری، مرتضی (۱۳۸۶). مجموعه آثار (انسان و ایمان). تهران، صدرا.
معینیپور، مسعود (1400). نقش و جایگاه رهبر در پیشرفت سیاسی عدالتمحور. مطالعات انقلاب اسلامی. 18 (66). 167-188.
مغنیه، محمدجواد (1424). التفسیر الکاشف. ایران، دار الکتاب الإسلامی.
مکارم شیرازی، ناصر و همکاران (1374). تفسیر نمونه. تهران، دارالکتب الإسلامیۀ.
میراحمدی، منصور، نظری، محمدعلی (1401). فرایند تحقق نظریه پیشرفت سیاسی از دیدگاه آیتالله خامنهای. پژوهشنامه انقلاب اسلامی. 12 (43). 159-182.
میراحمدی، منصور، نظری، محمدعلی (1401). نظریه پیشرفت سیاسی در اندیشه آیتالله خامنهای. پژوهشهای انقلاب اسلامی. 11 (40). 91-119.
میکلانگ، مارگارت (1390). خودخواهی و دگرخواهی. (حسین شقاقی، مترجم). دائرة المعارف فلسفی استنفورد، تهران، روزنامه جامجم.
نظری، علی اشرف (1380). الگوهای نظری توسعه و نوسازی. نشریه انتخاب.
وینسنت، اندرو (1383). نظریههای دولت. (حسین بشیریه، مترجم). تهران، نی.
